Je zou niet verwachten dat hier mensen wonen, maar volgens de ambulancechauffeur moeten we toch echt hier zijn. We rijden een verlaten bedrijventerrein op.

Het kleine zusje van twee reageerde niet. Haar oudste broer van achttien probeerde haar te reanimeren.

‘Buren maken zich zorgen. Horen buurvrouw (alleenstaand, met diabetes) roepen. Hebben geen sleutel om er binnen te gaan. Lawaai lijkt uit de wc te komen.’ Deze ietwat vreemde melding kregen we om 23.00 uur door.

‘De man viel zomaar’, zegt de 112-beller. ‘Ineens, zonder aanleiding. Er zit bloed op zijn gezicht.’ Voordat er een heel verhaal volgt, onderbreek ik hem.

In het voortuintje staan lege wijnflessen in een woestenij aan planten. De gordijnen voor het raam zijn groezelig.

De kinderarts belt. Zojuist is een vrouw na 30 weken zwangerschap bevallen van een drieling. De baby’s zijn prematuur en moeten met enige spoed (maar zonder sirene en zwaailichten) naar een ander ziekenhuis.

Een man belt. Heel rustig. Hij zegt op kalme toon dat zijn vier dagen oude baby ‘het niet meer doet’ en blauw wordt. Ik vraag hem waar hij is.

Om 08.00 uur meld ik me met kriebels in de buik in het kantoor van het Mobiel Medisch Team. Ik mag voor een dag stage mee op de traumahelikopter.

Een meneer wordt na het drinken van een kopje koffie onwel. De medewerker van het koffietentje vertelt dat deze man last heeft van zijn linkerarm en pijn heeft op zijn borst.

We weten al: dit wordt een heftige reanimatie. Van de meldkamer krijgen we door dat het kindje niet meer ademt.

Niemand heeft begrepen wat er nu precies aan de hand is. De meldkamercentralist ambulancezorg had een meisje (of vrouw?) aan de lijn die compleet in paniek was…

Een kind belt voor zijn moeder. Die is gevallen. Ik krijg de vrouw zelf aan de lijn. Ze klinkt angstig. Op de achtergrond hoor ik een man schelden. Iets in mij zegt dat er meer aan de hand is. Kun je veilig praten?’, vraag ik.